اقیانوس ادبیات

 

پس از سيري گران ،سوزِ عطش بي رحم وجانفرسا

گلويم را به زيرچنگ هايش بي رمق مي كرد

چوقرص ماه ديد احوال زارم را

كشيد افسار مركب بر فراز تپّه اي خـّرم

نشانم داد از سنگ سفيد ولعل سرداري

دوازده زخم بر تن،آب هاي سرد وروح افزا

زِ چشمِ چشمه هاي جان او جاري

سپيد نازنينم بر دو پا زد شيهه اي موزون

سپس همراه من بر موج ها زد سينة خود را

عجب مستانه تر كرديم لعل تشنة خود را

دوباره چابك وآزاد وخـّرم دل

به يك كف جام باده ،جعد گيسو در كفي ديگر

به رقصي گرم مي رفتيم در غوغاي آن وادي

دوباره وادي ديگر

دوباره آتش واخگر

دوباره بر جگر نِشتر

گران درياي مـّواجي مكرر وحشي وخونين

پر از گرداب هاي سركش وسنگين

وزآن امواج هايي لَخت ِ خون بر لب

به سوي آسمان ها مشت كوبان تند وخشم آگين

در آن درياي خون ارواحِ زشت كوه قامت

حك ّ بر اندامشان لعنت

به هردم بابسي افسوس وزجر ودرد مي غلتند

وز آن اندام هاي كوه گون فرياد هاي عجز سقف آسمان را پاره مي سازند

وما، درقلّه اي محكم

ميان آن همه در يك نظر بشناختم چندي

فرو تا سينه ها در لـُجـّه هاي خون

وهردم جام ها از كاسة سرها برون آورده

زان ا مواج خونين كرده پر بركام مي بردند

چه بي رحمانه مي خوردند

عجب تر اينكه بعضي كاسه هاسنگين وبسياري ظريف وكوچك وتربود

جلو “قابيل” از خون برادر سير

زِ پي “نمرود”جامي در كف ودر دست ها شمشير

 

“هـِرود” چون شير كه صدپاره سازد بي امان زنجير

“سزار”و“قيصر”و“كسرا” وسردارانِ سردر زير

و“چنگيز” ازنزاع وسربريدن پير

وشاگردانشان دلگير

در اين دم ناگهان ديديم سرهاي بريده در هوا پيوسته مي آيند

جدا از تلّ هـاي قـرن ها وارستــه مي آيند

سروپاهاودستان زِهم بگسسته مي آيند

جگر هاي غريب وخسته مي آيند

سپس جمله مدوّر در فراز آسمان يكسان

مكرر اين كلام تلخ مي خوانند:كه گيرد انتقامم را؟

در اين نوبت ميان آسمان وفرش ناگه پيكري اِستاده غرّش كرد

زتيغ نعره هايش كوه ها جاري

يكي پيري مهيب وزَهر دار ومست

مسلّح با سنان ونيزه هايي آتشين در دست

ميان شاهرگ ها در تكاپو مثل دريا خون

زِكينه مشت ها بگشاده چون سايه

برآن افواج مي زد نعره اينگونه:

الا !آنان كه از ذكر شما كهسار مي لرزيد

تناور شاخه هاي زندگان چون تار مي لرزيد

زِ رگبار گلوتان لالة گلزار مي لرزيد

سيه شلاّق هاتان بي امان برگرده ها چون مار مي لرزيد

دل خونبار مي لرزيد

كنون گر پنجه هاتان را تواني هست پيش آييد

تمامي دست ها برهم به قدرت نيزگرد آييد

كنون آن تاج ها را ازكف اين شير برباييد

سپس گامي نهاده پيش تر آن جسم هاي سركش وياغي

به پيش روي او چون مورها بي قدر

در اين دم “پير دوزخ” دست هاي آسمان گستر

به سوي آن جلوداران وحشت رانده چون لنگر

به مثل يك عقابي پنجه افكنده

به قدرت مي فشرد وچون حبابي سرخ دردَم كاسة سرها تمامي خرد مي گشتند

سپس باقهر با گرزي گران كوبيده برسرهايشان درموج خونين غرق مي گشتند

به قرص ماه گفتم:گر ميسّر هست  

خواهم مطلبي زان غرق درخوناب ها پرسم

زپيرِ قهر لَختي خواه مهلت اي نگارينم

به حيرت روبه روح در به در اينگونه پرسيدم:

كه اي تو اينچنين مقهور ننگ وداغ ها هر دَم؟

چه كردي كز جمال نَحسِ تو سرباز كرده زخمه ودردم

به مثل بيــد لــرزان گفت: من آن خسرو پرويز ايرانم

كه سرداران وبس سر لشگراني بود تحت امر وفرمانم

چه كردم نيك مي دانيد ومي دانم

كنون چون آن مقـّدس نامه بايد با همين دستان خونريزم

به قهر ودرد بشكافم وجود وتيره جانم را

وازگرداب هاي شعله ورمن تكّه تكّه بازيابم لاشه ها واستخوانم را

زِ اوپرسيدم:اينك در چه حالي سركش بدبخت؟

جوابم داد :مامور است از بهرم يكي شحنه

كه باگرزي گران بر پيكرم كوبد

ومن از ضربت سنگين او از اولين لايه فروترمي روم تاهفتمين

وز فرط سوزانش به مثل روغني سنگ وجودم آب مي گردد

دوباره باز مي كوبند آنسان تا به قـِسم اولين آيم

زماني هم نياسايم

ومن اينگونه مي پايم

در اين دم “پيردوزخ” جـَسته بر ارّابـه اي وحشي

به فريادي گران شلاّق ها در دست

به سرعت مي گذشت از روي سرهاي سيه روزان

بسي سرها به زير چرخ هاي خونفشانش خُرد مي گشتند

واو از شد ت كين وغضب اينگونه مي غـّريد

چنين فرياد او در دشت مي پيچيد

مي آيم آه اي دنيا به ميد ا نت سـوار امشب

                  نمايم بس جگرها را پريش و داغـــدار امشــب

                  كنون  مستم برايم ابر وحشي خون ببار امشـــب

                                                  چو موجم آشكارامشــب

                   كَـنم با چنگ هاي سركشم صد ها مزار امشب

                    به افيونـم كُـنم بر پا هزاران چوب دار امشــب

                                                                عجب سازم شكار امشــب

شكاران من اي گردن كشانِ سركش عالم

 

 

شود از لَخته هاي خونتان گلگونه ام خـّرم

شما بوديد كه سيراب مي گشتيد از سلاّخي مردم

چه زيبا پيكران كوهتان را من به زير آرم

جسارت هايتان در آفرينش نيز تابيده

چه دل هايي كه ازهول شماها ذوب گرديده

هزاران تلّ مي سازيداز گوش وسرو ديده

كجاشد رقص هايِ داغتان در خون ميدا ن ها؟

گيوتين هايتان كوتا جدا سازد سر از جان ها؟

خمو ش اي خانه ويران هــا !

مي آيم آه از خون هايتان بر خود شراب ناب مي سازم

                     به گردن هايتان زنجير هاي جورتان پيوسته اندازم

                     كشم از ريش هاتان تا به گرداب گران  تــــــازم

                                                                             قمار عمر تان بازم

بتاز ارّابه ام هر روز اِشكاران من بيش اند

نه تنها گرگ ها بلكه بسي هم صيد ها ميش اند

هماره سيلي وصورت در اينجا حلقه بردارند

به عالم بيش ازهرعصراينك فتنه مي بارند

تمام گرگ ها هار نـــد

من وقرص قمر رنگ از رخ افكنده،براي سير خود را تشنه تر ديديم

از آن دريا گذشتن كارِ مشكل بود

سپيدنازنين در يك نظربگشود پرها را

وهردو شادمان جستيم بر پهلوي آن زيبا

گرفته اوج ،زان درياي خون بي تاب مي رفتيم

هزاران غرق درخوناب را درزير مي ديديم

سپيدم را نوازش كرده گفتم:خوش بتاز اينك !

مبادا قطره اي زان خون ناحق برتنت افتد

كه آنگه تا ابد دريوغ اندوه ومكافاتي

زمين هم خون ناحق رانمي بلعد

جلوتر از فراز آسمان ،بس دارهاآويخته ،بيچارگاني بسته درآنها

چنان آهي زِحسرت مي كشند وزجر مي بينند

كه از دودِ سياه تنگشان آفاق ظلمانيست

به من قرص قمر فرمود:مي داني كي اند اينان؟ 

 هماناني كه با دستان خود تقديرشان را تيره تركردند

بساط خودكشي رابرجهاني پهن تركردند

وآلودند دسـت  خويش برتقدير يزداني

برآنها هر دو دنيا مي شود مغبون وظلماني

چه سودي مي دهد در پيچش آتش پشيماني

برو اي روح زنداني! زِ زنداني به زِ نداني0